Fashionshow The modest heritage of Indonesia: nog veel potentie voor Indonesische textiel in Nederland

Een middag en avond vol Indonesische textiel, dat moet wel een succes worden, dacht ik. Vooral als de titel ‘The modest heritage of Indonesia’ luidt. Eén collectie sprong er echt uit voor mij en de mede-Indonesische textiel-lovers om mij heen. Helaas niet echt een ode aan de textiel wat ik had gehoopt, maar wel een gezellige avond vol potentie voor de toekomst.

Het panelgesprek

De middag begon met een moeizaam panelgesprek tussen de mode-ontwerpers. Dat het moeizaam was had absoluut niks met de inzet van de ontwerpers te maken, maar helaas was er geen vertaler waardoor het lastig was om hun punt duidelijk te maken in het Engels aan het publiek. Hoewel het een goed idee is om de mode-ontwerpers aan het woord te laten alvorens de show, was het nu helaas geen succes. De video’s en de presentaties die werden laten zien, horende bij de collecties en ontwerpers, waren wel van toegevoegde waarde. Bij een aantal, waaronder Rizki Permatasari en Lala Gozali, werd hun verhaal en het verhaal achter de Indonesische stoffen die zij gebruiken goed in beeld gebracht. En zorgde ervoor dat het publiek meer te weten kwam over de stoffen. Bij een aantal was het onduidelijk welke stoffen de ‘hero’ waren in hun collectie.

De modeshow

De show zelf was een spektakel van uitbundigheid. De collecties waren prachtig, ieder op hun eigen manier. Of het echt passend is voor het publiek en het doel wat de ontwerpers willen bereiken, zal ik later in dit stuk op in gaan. Op de catwalk waren te zien de collecties: Leny Rafael met haar collectie op basis van de gewoven Baduy stof, Adelina Willy Suryani met de prachtige zijde uit Garut, Rizki Permatasari met de Ikatstoffen vanuit de NTT eilanden, Dwi Lestari Kartika met de Bekasi Batik, Gita Orlin met Trenggalek Batik, Melisa A. Bermara, Lala Gozali met de Javaanse Lurik en Putri Permana.

Mijn absolute favoriet is de collectie van Lala Gozali. Niet alleen heeft ze een prachtige collectie die prima draagbaar is in Nederland. Daarnaast is haar collectie een ode aan Javaanse stof Lurik. Het plaatje past, de toepasbaarheid, het verhaal erachter en het gebruik van de traditionele stof op een moderne manier. Het heeft er ook nog eens voor gezorgd dan een ondergeschoven ‘kindje’ in mijn textielwereld, de Lurik, ineens alle verdiende aandacht krijgt.

De tweede favoriet is Rizki Permatasari. Hoewel haar collectie wat minder draagbaar is voor het publiek, heeft ze wel het verhaal van de Indonesische textiel Ikat die ze gebruikt mooi weergegeven.

Een fijn samenkomen van Indonesische textiel-lovers en Indo-lovers

Het was zo fijn om iedereen te zien. Van batikblogger Sabine Bolk en foodblogger en van Indo Business Club Helena, tot aan de meiden van batik-kledingmerk Guave waren aanwezig. En nog vele anderen waar ik fijn mee heb staan kletsen over de Indonesische textiel en over de avond zelf. En natuurlijk is er ook nog altijd ruimte om een beetje gek te doen 🙂 Zoals foto’s maken op de catwalk en als een stel groupies op de foto met de Indonesische ambassadeur I Gusti Agung Wesaka Puja.

Een beetje jammer

Wat ik jammer vond is dat het de toepasbaarheid mist voor de Nederlandse markt. Het is allemaal prachtig maar niet draagbaar in Nederland. Daarnaast wordt naar mijn mening veel te weinig belicht waar de stoffen vandaan komen en hoe ze worden gemaakt. Ik mis het verhaal erachter, de bezieling. De Indonesische culturele ambacht, de heritage, de trots van het land.

Ik roep dit vaak bij mode-evenementen georganiseerd vanuit de Indonesische ambassade. Niet omdat ik het zo leuk vind om dit soort dingen te roepen, maar omdat ik de potentie ervan inzie en respect heb voor de makers en de mensen die het organiseren. Omdat ik sta voor het promoten en empoweren van zowel de Indonesische stoffen als de makers. En het zonde vindt dat zulke getalenteerde mensen impact willen maken maar de aansluiting missen. Ik begrijp volledig de ontwerpers en de organisatie, dat het moeilijk is om te weten en onderzoeken wat een bepaalde doelgroep interessant vindt zo aan de andere kant van de wereld. Wat hun doel is met de evenementen, zo lees ik in de brochure ‘…to popularize Indonesia fashion and Wastra among overseas communities…’. Om andere landen te verrijken met de prachtige Indonesische stoffen.

Niet alleen roepen maar ook Samenwerken en elkaar helpen

Omdat ik niet ben van het alleen maar roepen, maar juist van het samenwerken om impact te maken. Ben ik me gaan verdiepen in de organisatie en de goede voorbeelden waar ik aan meedoe zoals het Wastra evenement georganiseerd door Taman Indonesia en Sabine Bolk. En het vorige Wastra evenement georganiseerd door de Indonesische ambassade. Hoewel de collectie ook niet echt draagbaar was in Nederland, hadden ze wel batikmaaksters uitgenodigd zodat je het proces kon zien.

Ik heb mijn expertise aangeboden aan de Center for Culture and Development, die ook aanwezig was op de avond en deelnam aan het event. En werk nu samen met hun om Indonesische mode-ontwerpers, zoals bijvoorbeeld Rizki Permatasari, te adviseren over de Indonesische textiel en de Nederlandse markt. En hoe je zo’n collectie in de markt zet en communiceert. Daarnaast heb ik contact opgenomen met de Indonesische ambassade om mijn hulp aan te bieden om samen te werken, helaas heb ik hier nog niks van gehoord. Ik weet dat het meestal even duurt voordat je wat terug krijgt en ik blijf proberen. Het is zo zonde dat deze getalenteerde vrouwen, zowel de ontwerpers als de makers van de stoffen, zo hun best doen maar er niks van echte waarde uitkomt wat ze hadden gehoopt. Dat het alleen een show is waar we ‘oeh’ en ‘ah’ zeggen en de minuut erna alweer alles vergeten zijn, en zij weer terug naar huis gaan met lege handen. Of eigenlijk met volle handen want er wordt bijna nooit wat verkocht van hun collecties. Kortom, laten we samen echt impact maken en de brug slaan tussen Indonesie en Nederland en elkaar verrijken! Er zit zoveel potentie in, wat begint met het omarmen van de culturele ambacht van de Indonesische textiel als ontwerper en organisatie en de toenadering naar elkaar zoeken om echt impact te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *